حرمت ابدى باشد ، بالاولوية در هنگام اجتماع منشأ حرمت ابدى مىگردد . عقد در حال احرام و عقد در حال عده ، هر يك به تنهايى سبب تحريم ابدى مىباشد پس بالاولوية در هنگام اجتماع اين دو عنوان با هم حرمت ابدى ثابت مىباشد ، ولى در مسأله تزويج همسر پنجم و تزويج خواهر زن در حال احرام ، چون عنوان تزويج همسر پنجم و تزويج خواهر زن به تنهائى منشأ حرمت ابد نمىشوند ، قهراً وقتى با احرام مجتمع شوند ، اولويتى در كار نيست كه حرمت ابد بياورد . 5 ) توضيح بيشتر كلام مرحوم آقاى خوئى توسط استاد « مدّ ظلّه » : دو امرى كه به تنهايى ، علت تحريم ابد مىباشند ، بالاولوية در حال اجتماع منشأ حرمت ابد مىگردند ، ولى اگر دو چيز ، هر يك در حال انفراد از ديگرى ، علت بطلان باشند ، اينها در حال اجتماع هر چند بالاولوية دليل بر بطلان باشند ، ولى دليل بر تحريم ابد نمىباشند ، تزويج خواهر زن ، خودش منشأ بطلان عقد است ، ولى حرمت ابد نمىآورد ، تزويج محرم هم بطلان عقد را بدنبال دارد و هم حرمت ابد را ، حال اگر محرم خواهر زن را عقد كند ، قهراً ، اولويت دليل بر بطلان عقد مىباشد ولى دليل بر تحريم ابد نمىباشد ، البته اگر تزويج خواهر زن هم - ذاتاً - حرمت ابد مىآورد مىتوانستيم در تزويج خواهر زن توسط محرم ، هم حرمت ابد را با اولويت ثابت نمائيم ، ولى تزويج خواهر زن تنها باطل است ، پس اولويت تنها دليل بر بطلان عقد مىباشد . 6 ) بررسى كلام مرحوم آقاى خوئى : به نظر ما كلام ايشان از چند جهت مورد اشكال است : اشكال اول : در اينجا نخست يك بحث وجدانى را طرح مىكنيم و سپس به تطبيق آن بر محل